Financiële rust

Financiële rustJe ziet ze nergens terugkomen in de statistieken. Het aantal thuiszittende 45 plussers die graag aan de slag willen. Die meer dan voldoende capaciteiten en talenten hebben, maar desondanks toch niet aan de bak komen. Toch zijn ze er en ze hebben er behoorlijk last van. Niet alleen omdat het een duidelijk effect heeft op hun eigenwaarde – ze voldoen volledig aan hetgeen gevraagd wordt, maar er is toch elke keer weer iemand met nóg betere papieren of béter passend in het team -, ze worden er ook financieel de dupe van. Hun inkomen daalt fors terwijl de vaste lasten gewoon blijven doorlopen. En als je wil gaan schuilen voor het dreigend onweer dat op je afkomt, dan loop je vast in een woud van bureaucratie, onbegrip en onverschilligheid.

Laten we eerst eens inzoomen op een stukje realiteit. De bedoeling van het nieuwe ontslagrecht is om de arbeidsmarkt open te breken en de doorstroming te bevorderen. Werknemers kunnen hierdoor waardevolle nieuwe ervaring opdoen en bedrijven krijgen vers nieuw bloed. Doordat mensen ook weer sneller worden aangenomen kan de “gouden” handdruk naar beneden worden bijgesteld. Deze prachtige beelden ten spijt valt de uitvoering van deze wet in de praktijk behoorlijk tegen. Een constatering die inmiddels ook wordt onderschreven door de inspectie SZW. Die heeft dan ook zware kritiek geuit op zowel UWV als ook op de werkgevers en stelt dat deze ontslagwet slecht uitvalt voor werknemers.

Terug naar de werkzoekende ‘overgekwalificeerde’ 45 plusser, die door de ontstane situatie nu letterlijk de rekening mag betalen. De handdruk is doorgaans veel te weinig om tot aan z’n pensioen van rond te komen. En zoals gezegd, de vaste lasten lopen gewoon door. Van Belastingdienst tot ziektekostenverzekering. Geen van deze instanties houdt er rekening mee of ligt er ook maar één minuut van wakker dat de betalingslast, die op de schouders van deze mensen ligt, enorm is. Ook niet dat er steeds meer mensen zijn die het water tot aan hun lippen hebben staan. Die dreigen te verdrinken of al verdronken zijn en nu met al hun kennis en kunde zijn aangewezen op de bijstand.

Wordt er überhaupt al eens bij stilgestaan wat dit met je doet als mens? Wat de geestelijke- maar ook lichamelijke gevolgen van deze handelwijze zijn? Dagdagelijks bezig zijn in overlevingsmodus? Waarbij je elke dag opnieuw aanhikt tegen het einde van de maand als al die rekeningen betaald moeten worden van steeds kleiner wordende reserves. Waarbij je solliciteert omdat je wil werken. Omdat je een wezenlijke bijdrage kunt en wilt leveren aan de maatschappij. Maar waarbij je telkens weer wordt afgewezen. Niet eens wordt opgeroepen voor een gesprek!

Waar veel mensen op korte termijn mee geholpen zouden zijn, is het verminderen van de lastendruk, zodat er een periode van financiële rust aanbreekt. Een periode waarin ze geestelijk en lichamelijk weer in balans kunnen komen en gewerkt wordt om hen weer een plek te geven in het arbeidsproces. Zodat er weer perspectief ontstaat en een einde komt komt aan de kapitaalvernietiging.

Ik doe dan ook een oproep aan alle ‘overgekwalificeerde’ werkzoekenden, werkgevers en de politiek. Wanneer en waar gaan wij om tafel zitten zodat we een eerste stap kunnen zetten om dit dossier die aandacht te geven die het verdient?

Deel via Social Media: